A ninguén lle sorprende que as clases de infantil estean cheas de xoguetes, de materiais manipulativos, sensoriais? Parece que todos temos claro que os nenos pequenos necesitan xogar.
De feito o que si nos debería de sorprender é a existencia de tantas fichas programadas para que os nenos encher ou coloreen tal e como establece unha determinada editorial, centradas basicamente en favorecer a motricidad fina e a lectoescritura, e esquecendo o libre desenvolvemento e mesmo demasiadas veces, coartando a creatividade innata dos nenos.
Con todo cando cumpren seis aniños e pasan a primaria, das clases desaparecen os xoguetes e os xogos. Aparecen os libros de texto e os cadernos como únicos medios de aprendizaxe ( bo e nas clases con máis recursos as pantallas dixitais).
Os nenos pasan de infantil, directamente a clases de primaria nas que algúns profesores ( nunca está ben xeneralizar) dan a lección, poñen deberes e avalían cada tema aprendido con exames tradicionais e exclusivamente memorísticos.
Os materiais manipulativos desaparecen e os nenos téñense que esforzar por comprender a realidade coas explicacións e debuxos dos libros de texto,( para o que é necesario un nivel de abstracción que non todos adquiren no mesmo momento) onde ademais as respostas están programadas unicamente para ser comprendidas mediante a abstracción e memorizadas para despois podelas imitar no exame.
Imaxinemos por un momento que seguísemos utilizando en primaria os xogos e os materiais manipulativos para aprender, para descubrir, para pasalo ben cos compañeiros. O profesor podería ofrecer materiais cos que os alumnos poidan resolver por se mesmos as preguntas que moi coidadosamente seleccionou para espertar a curiosidade dos alumnos e aproveitar as ganas que todos os nenos teñen de comprender o mundo que lles rodea. Pero o mundo real e non uno baseado en infografías.
Creedes de verdade que aprenderían menos xogando, que lendo e memorizando definicións nos libros?
Andrés Payá, membro do Observatorio do Xogo Infantil (OJI) e doutor en Pedagoxía, di en varios dos seus artigos que, "o xogo é un medio de aproximación, contacto, apropiación e aprendizaxe da nosa contorna máis próxima, erixíndose nun extraordinario instrumento de educación integral" .
Con todo moitas escolas seguen ancoradas en ideas nas que se obvia ou mesmo penaliza o aspecto lúdico da aprendizaxe,( "para xogar está o recreo" ou "a clase vén a traballar non a divertirse") esquecendo que o xogo ten un carácter gratificador e pracenteiro que axudaría a espertar a motivación intrínseca dos nenos conectando a aprendizaxe coa emoción.
Por suposto non digo que o xogo sexa a única maneira de aprender, nin moito menos, pero tampouco o son os libros de texto.
Existen moitas ferramentas que ben utilizadas poden levar aos nosos fillos ou alumnos a gozar aprendendo, e desde logo o xogo é unha moi poderosa.
Ningún comentario:
Publicar un comentario