BUSCAMOS LECTORES PARA FALADOIROS

O vindeiro mércores 30 de marzo ás 17 horas en FOANPAS teremos un faladoiro sobre o libro de José Antonio Marina: “Despertad al diplodocus”.

Na oficina de FOANPAS temos exemplares do libro para o seu empréstito. Podedes solicitalos.

Animádevos a participar e anotáremos.

MAIS INFORMACIÓN MEMBROS DO ANPA OU NO CORREO ELECTRÓNICO

"Espertade ao Diplodocus" é unha chamada á acción, unha invitación para sumarse a unha conspiración para espertar a un sistema educativo que se atopa durmido. A revolución que persegue busca promover unha "Sociedade da Aprendizaje" a todos os niveis.
Para emprender un cambio educativo é necesario crer que pode producirse, querer facelo e saber facelo. Debemos iniciar un proceso de complicidade irradiante cun obxectivo en mente, o "obxectivo cinco anos", que persegue o éxito educativo, cunha serie de metas, e a súa propia folla de ruta e metodoloxía, exposta no libro. A xestión do cambio educativo debe producirse a través dun pacto social sobre educación, que termine conducindo a un pacto político, unha "mobilización educativa de toda a sociedade" que provoque o cambio que estamos a buscar.
O libro expón un modelo de intelixencia integradora e práctica para a educación e desde a educación, a Teoría Executiva da Intelixencia, de gran importancia para a escola. E fálase da mellor maneira de empregar ben a intelixencia, determinada pola calidade dos proxectos que emprende, a elección das metas adecuadas e o fomento de bos valores. A Teoría Executiva da intelixencia descansa sobre unha teoría da personalidade flexible e ampla, que coloca ao suxeito no centro da educación, máis aló das meras habilidades e destrezas. Presenta ademais o Proxecto Centauro, focalizado na idea de "inteligencia aumentada".
Os cinco "motores do cambio" que deben alimentar a conspiración educativa son a escola, a familia, a cidade, a empresa e o estado, e preséntase para cada un unha folla de ruta, expoñendo as diferentes maneiras en que poden sumarse á ela para lograr o obxectivo a cinco anos. Trátase de redes expansivas que operan en niveis ascendentes de complexidade, e onde cada nivel depende do nivel de abaixo, pero inflúe retroactivamente nel. Entra así en xogo a "Lei da Probabilidade Educativa": non podemos en sistemas complexos pretender que as nosas accións produzan directamente un resultado concreto; soamente podemos aumentar a probabilidade de que ocorra un fenómeno, poñendo en marcha as forzas que poden conducir a el.
Para poder provocar o cambio que buscamos cara a unha "Sociedade da Aprendizaxe", necesitamos unha teoría do cambio que os sustente. O autor defende traballar por un saber a nivel superior, que aglutine o mellor das diferentes ciencias: unha "Ciencia da Evolución Cultural e do Progreso educativo". Esforzarse por comprender os mecanismos da evolución cultural e aprender a orientala é unha tarefa fundamental da educación.
Os problemas aos que se enfrontan as diferentes sociedades son universais, pero as diferentes formas de resolvelos foron específicos de cada cultura. Unha"Ciencia da Evolución Cultural" estuda as mellores solucións aos problemas que deu a convivencia, e incluiría unha crítica cultural que teña a felicidade obxectiva como finalidade en mente. Porque habemos de realizar os nosos proxectos máis íntimos, como o de ser feliz subjetivamente, integrándoos en proxectos compartidos, como o da xustiza (a felicidade obxectiva ou política). Fronte ás morais particulares de cada cultura, a Ética favorece unha moral transcultural. A "Sociedade da Aprendizaxe" debe por tanto enmarcarse dentro dun proxecto máis amplo, o da convivencia ética universal. Debemos aprender a ser felices subjetivamente, e debemos aprender a selo obxectivamente, tratando de construír sociedades xustas que favorezan os nosos proxectos persoais.