deixámosvos as impresións dalgúns pais e profesores que asistiron á proxección. Se queres que publiquemos a túa impresión podes enviala ao correo do anpa
Desde que me he encontrado con Imagine Elephants han logrado (junto aMiguel Castro) cambiar mi mirada y ya no hay vuelta a atrás. Siento que a veces nos dejamos lo mejor de nosotros mismos por estarperdidos en "problemas" o "necesidades"; superfluas y por MIEDO a creeren nosotros y en nuestros hijos. Nos ponemos excusas y podemos hacer TANTAS cosas, sólo tenemos que QUERER hacerlas y compartirlas. Seremos mucho más auténticos y podremos mostrar al mundo y anuestros hijos nuestra verdadera identidad. Yo estoy encontrando mi identidad a mis 43 años, y "dejando" a mi hija Inés que la encuentre por sí misma, el proceso es INCREÍBLE! Y tú? madre, padre, maestro qué quieres hacer??
Emma, madre de Inés 4 años.
Me hizo pensar mucho y ver que puedo ser mucho mejor madre, soltar a los niños y no llevarlos simpre pegados a mí.
Hacerlos
más independientes aunque tenga que perderlos de vista, confiar en
ellos.
Que
aunque sea un paso pequeño todo ayuda y un pasito hoy puede ser un
gran cambio mañana.
Sara,
madre de Ayla y Jonás, 6 y 4 años.
Creo
que hicieron un trabajo impresionante recopilando las sensaciones de
distintas personas al recordar su infancia y lo que para ellos
significa el juego. Me gustó mucho el planteamiento de lo que sería
un aprendizaje ideal en el colegio mediante más tiempo dedicado al
juego, lo importante que es y lo mucho que se aprende con él. Y me
quedo con una de las frases que decía, más o menos, que el juego es
tener pasión por la vida. Llevarlos al cole fue un gran acierto.
Eva,
madre de Sara, 4 años.
Ya
conocía el documental por lo que mi interés principal era estar en
el debate.
Me
alegré mucho ver que varias profesoras estaban allí, eso dice mucho
de esllas, así como de la directora.
Gracias,
de corazon por haber invertido su tiempo en estar allí y en
participar activamente.
De
la jornada me llevo dos cosas por las que creo que merece la pena
luchar:
1.
La soledad de las familias y la necesidad de hacer tribu. Había
ganas de hablar de nuestros hijos, de exponer nuestros miedos y
preocupaciones, nuestras necesidades como padres y sobre todo de
compartir. Creo que es básico trabajar en esta línea. No sé si
proponiendo actividades ocasionales o haciendo grupos de crianza;
pero hay necesidad porque nadie puede criar ni educar en soledad.
2.Que
podemos hacer? Esta fue la pregunta que lancé pero se diluyó.
Realmente sabemos que el juego es vital en el niño. El aprendizaje
debe hacerse a través del juego. Queremos niños que jueguen. Qué
podemos hacer? Pero no las familias por un lado y los profes por
otro... sino todos juntos. Por la educación de nuestros hijos. Qué
medidas pueden ser realistas? Una primaria sin libros de texto y con
más experimentación? Crear rincones por toda la escuela que
fomenten la creatividad de los niños mientras juegan? Hacer
jornadas? Reestructurar las aulas?
Yo
como mamá y maestra propongo volver a reunirnos quienes queramos
esto. Seamos 4 o 30, da igual. Pero que no quede en el olvido.
Gracias
al ANPA por esta oportunidad. De verdad!
Vero,
maestra y madre de Tiago 3 años.
O
IMPORTANTE:
Vivindo
nun mundo cheo de cousas uxentes, inmimentes, irremprazabeis e
caóticas, pasar unha tarde falando do xogo da vida, da imaxinación
e do amor profundo... axuda a recolocarse e lembrar que é o
IMPORTANTE, cal é o verdadeiro tesouro: AS NENAS E NENOS.
Moitas
grazas á xente de Imagine Elephans. Xa estamos vinculados.
Patricia,
maestra E.I. 3 años.
A
educación dos Nenos e Nenas
é
unha receta que hai que Imaxinar.
Os
profes e as familias
todos
xuntos temos que colaborar.
Os
ingredientes poden ser:
INTERMINABLES
apertas de PACIENCIA
TODOS
os bicos de CONFIANZA
INFINITOS
achuchóns de ESFORZO
ETERNOS
Aloumiños de LOUCURA
O
pasado Martes aprendimosque o XOGO é a sal da vida.
Así
que temos que botarlle sal a todas as nosas comidas.
Laura,
maestra E.I. 4 años.
Foi
unha verdadeira ledicia asistir á conferencia de Imagine Elephants
sobre a importancia do xogo. E poder compartir opinións entre o
profesorado e as familias.
¡Que
importancia ten o xogo nas nosas vidas, e moi especialmente nos
pícaros e pícaras!
A
través da actividade lúdica podemos axudar ao cativo e cativa a
sociabilizarse, axudarlle a desenvolver a súa percepción, a súa
memoria, o imaxin, a intelixencia…
É
unha ferramenta que lle permite autocoñecerse e, ao mesmo tempo,
coñecer aos outros, cos que interactúa establecendo vínculos
afectivos e interiorizando normas e pautas de convivencia básicas.
Como
mestras podemos facer moito para que o xogo se valore, no nada máis
des de o punto de vista lúdico, senón como dereito dos nenos e
nenas e como metodoloxía de ensinanza-aprendizaxe.
Montse,
directora y maestra de apoyo.
Eu non coñecía o proxecto presentado por Imagine Elephants e gustoume moito. Creo que foi moi enriquecedor o debate que fixemos logo entre “todas” (isto daría para outro debate), e deulle mais interese ao mesmo a presenza das mestras, xa que deste xeito puidemos escoitar impresións dende diferentes contextos.
Falamos de grandes cambios e falamos de pequenos cambios, para min estes últimos son moi importantes xa que están presentes en moitas situacións do noso día a día e nas nosas mans.
Se me teño que quedar cunha frase quédome coa que me dixo a miña filla …"dos horas para hablar del juego! yo os lo habría explicado en 5 minutos”
Espero que se podan realizar mais charlas como estas e poder seguir debatendo entre todas e todos lévennos 5 minutos ou duas horas.
Vanesa, nai de Lucía e Mateo, 9 e 6 anos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario